Het leven draait om geld, mensen die niets om geld geven worden aangezien als absurd. Deze wereld is absurd, ik alvast niet.

Het zijn duidelijk weer donkere dagen aan het einde van het jaar. Gedachten over de zin van het leven doen het het blijkbaar goed op een rantsoen van kalkoen, oliebollen en champagne.
Kijk om je heen en verwonder je..Vraag je van alles af en probeer niet te snel te oordelen. Besef dat het voor de meesten van ons een luxe is om over de zin van het leven te kunnen nadenken (klinkt als een oordeel, ik heb nog veel te leren!

Het ontbreken van een universeel geldige zin zou ons er toe moeten brengen het individuele leven te zien als een uniek bouwwerk en diens fundament als het unieke eigen potentieel dat ons gegeven is vanuit achtergrond en omgeving.

Een waarheid als een koe : als je lol hebt in het leven, dan denk je niet na of het leven zinloos is of niet. Het vragen en het piekeren duikt maar op in momenten van verdriet, verveling, vervreemding, verwarring, twijfel. Wie teveel nadenkt over de zin van het leven doet er dus misschien goed aan om zijn leven eens onder de loep te nemen. En een aantal dingen te veranderen. Als dat mogelijk is.

het leven is een bewustwording in een beperkte omgeving, zingeving is een vraag hoe we beperkingen kunnen opheffen, dus het is een opdracht om zelf te kiezen wat we willen veranderen.

Hartelijk dank voor alle interessante gedachten op deze site. Het maakt me nieuwsgierig naar de visie en de drive die hier achter zit.
De zin van mijn leven is om mensen te helpen in hun leven ruimte te maken voor hun talent. En ook hulp te aanvaarden die anderen mij bieden om ruimte te maken voor mijn talent.
Talent is daarbij voor mij niet alleen maar wat we in talentenshows zien die momenteel hype zijn. Er bestaat ook onopvallend talent. Talent geeft zin en richting aan mijn bestaan.

(onderstaande tekst vormt een bol bij centreren+variatie lettergrote)

Simpel vraagje;
Wat verwachtte ik van het leven?
Of anders gezegd; Waartoe zijn wij op aarde?
Heb je nog eens tijd over, kun je hier over nadenken
Het lijken hele logische, legitieme, fundamentele vragen.
De vragen kenen vele antwoorden, maar ze zijn allen beperkt.
Is het wel echt de juiste vraag, want ´de aarde´ is best relatief.
´De aarde´ is 1 ( één ) van de 1014 x 109 ( = miljard ) planeten !
Dat is ca even veel als het aantal zandkorrels op´onze planeet´
Waartoe dienen de zandkorreltjes of al die andere planeten ?
Vragen over planeten behoren tot de fysica ; E = M C 2
Waartoe, waarom, wat is ´zijn´ en tijd, is de metafysica,
Allemaal vragen; Dus iets om eens te Googlen?
282. 000. 000 resultaten ( 0,11 seconden) !!
en dan toch niet het antwoord !!
Je moet het zelf doen !!

De zin van mijn leven is eigenlijk denken over het leven. Ik houd van filosofie en hiermee bezig zijn, geeft zin aan mijn leven. Nadenken is een aciviteit van het intellect dat ontspruit uit het organisme van de hersenen. In de hersenen wordt een transmitter geactiveerd, indien de mens gaat denken. Dit geeft een bevredigende uitwerking mits de mens niet over de schreef gaat. De hersenen is een spiermassa die overbelast kan worden, dat zich zal gaan uiten als hoofdpijn. Deze pijn is een teken dat de mens te veel heeft nagedacht en naar ontspanning zal moeten gaan zoeken.

Sinds maart 2011 ben ik bezig met een twitter project. Hier publiceer ik dagelijks tekeningen die over mijn leven gaan. Daarnaast schilder en exposeer ik regelmatig. Er is geen dag zonder kunst in mijn leven dus is mijn leven wel een kunstwerk geworden!

Oke, ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden maar....
Net als jou leven is mijn leven anders dan elk ander leven.
Iedereen beleeft het leven op een andere, eventueel vergelijkbare, manier.
Voor mij is de zin/ het doel in het leven: gelukkig proberen te zijn/blijven en geluk proberen te verspreiden/behouden.
Dit kan, zeker ook tegenwoordig, soms heel moeilijk zijn maar als het makkelijk was, dan zou dit voor mij ook geen zin/doel van het leven meer zijn.
Ik kan geen groter doel bedenken dan een vredige, gelukkige wereld, waar letterlijk iedereen het naar zijn zin heeft.
Ik ben niet gelovig maar de bijbel verwijst ook naar een paradijs op aarde aan het eind van een lange, moeilijke weg.
Ik ben niet gelovig, maar geloof wel in geluk.
Ik denk niet dat er een duivel is, maar er is wel 'on-geluk'.
En ik leef ernaar om het geluk in mezelf en de wereld te vergroten, en het 'on-geluk' te verkleinen en hoop dat het er ooit niet meer is. Maar ik kan dit niet alleen dus dit moeten we samen doen.

Weet je, als je in het leven een goed evenwicht kan vinden tussen egoïstisch genieten (dingen voor jezelf doen, tijd doorbrengen met je dierbaren) en nuttig zijn voor de maatschappij, dan leid je volgens mij een zinvol leven. Je loopt dan ook niet het risico op een bepaald moment teleurgesteld te zijn in je nagestreefde doelen, want de momenten die je voor jezelf reserveerde en waarin je je goed voelde, heb je toch maar mooi gehad.
Wat echt nuttig en zinvol is voor de maatschappij en voor de tijd dat we op deze aardbol doorbrengen, moet ieder voor zichzelf uitmaken.

De zin van mijn/het leven.

Groeien in liefde!
Groeien in liefde door angst te overwinnen.

Alléén liefde bestaat.
We ervaren wel angst, maar angst is niet werkelijk.

Wat werkelijk is kan niet niets worden. [niet overwonnen worden]

Angst overwinnen is groeien in liefde.
Groeien in liefde brengt geluk.
Groeien in liefde is leven.

De zin van mijn/het leven.

Mijn site: filosoferen over geluk: http://members.chello.nl/l.raaphorst/

Het doel is de dood, het leven de weg. Wie niet leeft, sterft niet; wie niet sterft, leeft niet. De liefde is het enigste dat telt. Zonder liefde is het niets...

vanaf dat het leven ontstond was er ook de wil om te leven.ik noem het het oerinstict.het oerinstinct had als enige taak de volgende generatie.maar schijnbaar behoren we niet meer tot het leven en is ons oerinstict bijna verdwenen.de volgende generatie komt er alleen nog maar omdat we het willen.het tijdperk egoisme

Mijn visie is dat je het leven door moet komen met zo weinig mogelijk spijt, schuldgevoel en haat. Dit is een soort Karma idee, maar niet omdat je er anders in je volgende leven mee door moet, maar omdat het leven nu eenmaal prettiger is zonder die negatieve gevoelens en je met een positief gevoel de wereld kan verlaten. Verder denk ik over het leven na de dood als volgt: Je kunt voort 'leven' na je dood door het verschil wat jij gemaakt hebt in dit leven voor de mensen om je heen en in processen die door jouw toedoen zijn omgebogen. Er zijn veel manieren om een verschil te maken, klein en groot, het belangrijkste is dat je af en toe even nadenkt over je keuzes en voor wie of wat je dingen doet. Het antwoord daarop hoeft niet veel hoogdravender te zijn dan bijvoorbeeld "om een glimlach op haar gezicht te toveren", "om te zorgen dat hij zich minder alleen voelt" of "om onderling begrip te verbeteren". Waarom wordt de suggestie gewekt dat het leven geen zin heeft als er geen hemel op je wacht na de dood? Ik denk zelfs dat het leven daardoor meer zin krijgt, want je moet er nu het beste van maken en dat 'beste' kan liggen in kleine dingetjes die net zo van belang zijn als de grotere.

Stel je niet zo aan, ga ergens drinken ofzo, voelt gewoon lekker

Waarom leef ik nog, mijn lief is overleden, ik ben alleen, zelfs oud en nieuw alleen doorgebracht. Niemand mist mij als ik er uit stap.
Het leven is voor mij gewoon klote.

De zin van het leven is alles te doen wat niet te maken heeft met de zoektocht naar de zin van het leven

Zelfs al zou het leven bestaan om een groter doel te dienen en op die manier nuttig zijn. Is mijn vraag: Wat is het nut van dat doel dan? Uiteindelijk doet het er allemaal niets toe en kun je het beste gewoon genieten van de situaties en omgeving om je heen die jou laten genieten.

het leven heeft zin als je stopt met denken en het leven ervaart zoals het is . Want het leven zelf is het antwoort op de vraag van wat het zin van het leven is.

Het leven is pas zinvol als het eten lekker is :)

Het leven is vergelijkbaar met een struik wilde rozen. Wanneer je er niet bij stil gaat staan, dus je betreedt de struiken niet. Dan ervaar je van buitenaf de aangename geuren en kleuren, wellicht geeft dat zelfs een gevoel van geluk. Maar wanneer je er stil bij gaat staan en het leven probeert te begrijpen dan begeef je jezelf temidden van de rozenplanten. Hoe meer je dan om je heen kijkt en rondsnuffelt, des temeer je jezelf bezeert aan de scherpe doorns.

Mijn vorige bericht bevat fouten en ik zou het willen veranderen naar het volgende: Het leven is volkomen zinloos. Veel is onbewijsbaar zeker, en het bewijsbare is onzeker. Wat we kunnen doen, nu we eenmaal in het bestaan geworpen zijn, is een pragmatische benadering aannemen. Wat ervaart de mens als onaangenaam? Ik zou zeggen leed. Het minimaliseren van het algehele menselijke lijden zou ik als ideaal nemen dan. Dat vergt een altruistische houding, maar
misschien zouden we in dit keerpunt de egoistisch opgebouwde wereld altruistisch moeten afbouwen en/of herverdelen.

Vanwege het uitblijven van Zin met de grote Z, van mij nog geen reactie. Mede oorzaak zal zijn dat ik hoge eisen stel aan wat die zin dan zou moeten zijn... Ik ben wel helemaal voor nadenken hierover, later wellicht meer!

Of het leven zinloos is hangt er denk ik van af wat er te wachten staat na dit leven. Als er leven is na dit leven in welke vorm zou dat dan zijn? Waarschijnlijk is er geen materie meer, kunnen er geen dingen worden gemaakt, fysieke contacten worden gelegd en boeken worden gelezen. Ik stel mij voor een wereld waarin alles gestuurd wordt door energie. Misschien worden we na dit leven gewoon opgenomen in een grote energiebundel en bestaan wij alleen nog uit onze eigen herinneringen. Omdat ik niet weet wat mij te wachten staat en of de dingen die ik hier leer, doe en denk iets toevoegen aan mijn persoon of het algemene leven, kan ik niet bepalen of mijn leven zinvol is. Ik weet alleen dat als dat wel zo zou zijn en ik in mijn aardse leven niet heb gedaan wat ik echt wilde ik spijt zou hebben.

Super deze site. Voor vele mensen is het zo lastig geworden om nog een doel te hebben en daarvoor echt te vechten; wat niet alleen voor het individu ingewikkeld is maar ook voor de samenleving. Helaas deel ik mijn gedachten met Pascal over het idee dat wij mensen alleen maar afgeleid kunnen worden van het pessimisme op aarde; als afleiding van continue onbevredigde gevoelens en gruwelijke zaken die overal op de wereld zich voordoen. Zelf ben ik nog maar twintig jaren op deze te ingewikkelde bol en studeer Culturele Antropologie, waar er wordt geleerd om relatief te zijn door naar andere culturen te kijken met hun levensrituelen en waarheden. Dat zet je bijhoorlijk aan het twijfelen over je eigen wereldbeeld en daarbij ook nog eens de vraag: is er wel één wereldbeeld. Nee, geloof ik en dat maakt het allemaal bijzonder complex. Zelf denk ik dat het belangrijk is om een levenskunst te ontwikkelen zoals Schmid dat benoemde. Beschouw het leven als een kunst en knutsel aan jezelf, met de ervaringen van anderen, andere culturen, maar vooral je eigen ervaringen want die maken uiteindelijk deel uit van wie je bent. Leer, beschouw, twijfel en oordeel. Alsnog is dit een levenstaak en kan onderverdeeld worden in verschillende projecten. Zelf vind ik het lastig om mij daaraan te houden, want de zinlose wereld, blijft toch een verdraaid lastige wereld om je staande te houden. Waar de gruwelijkheid ergens verholpen is, start het elders opnieuw. Waar moet ik beginnen in het leven, hoe houd ik mij bezig en wat is mijn eindpunt? Poeh, where can I find my way. De grap van alles is dat heel veel mensen het ervaren, maar het lijkt geen schijn te boeien. En daarom vind ik het belangrijk dat dit soort ZINvolle (toch nog iets zinvols) sites er zijn om mensen verder te helpen en mensen de eerste stap geeft om erover na te denken. Tijdens het leven mag men leren dat leven een kunst is. Er mag wat mij betreft veel meer aandacht geschonken worden aan hoe men moet leven en vooral tijdens de opvoeding en het onderwijs. Over dit onderwerp ben ik nog lang niet uitgepraat en gedacht, maar voor hier even wel. Bijvoeging: het leven kan ook echt mooi zijn hoor, al is het als afleiding.

Wat de zin van het leven is is een krankzinnige gedachte.
Nadenken is handig rationeel hulpmiddel voor de natuurlijke (drift)instincten van de mens. Dat maakt ons mens. Meer niet.
Wie daar erg lang over nadenkt is mischien levensmoe.
Het zou me trouwens niets verbazen dat de mens als dwangdenkneurose organisme in deze vorm zichzelf binnen afzienbare gaat vernietigen.
Met ons allen van een flat springen? Dat schiet niet op.
Bacterien virussen verspreiding zal ook niet helpen. daar hebben we wel weer technologische verdedigingswapens voor.
Een enorme groei van onze populatie met snellere vernietiging van ons millieu en oorlogen door voedsel/watergebrek en verstikking door de hitte van de opgewarmde aarde boven de 50 graden zal ons sneller helpen om af te komen van onszelf als heersend woekerplaagdier mens.

Zonder het te weten dacht ik er al jaren hetzelfde over als Camus. Ik kan me het moment nog helder voor de geest halen, ik zat in de trein en bedacht me opeens dat nu, met de partner die ik had, de baan, het huis en alles er om heen, het enige wat ik nog diende te doen 'voortplanten' was. Vanaf dat moment draaide mijn hersenen op volle toeren: was er enig, universeel nut aan dit leven te ontlenen (of verlenen)? Ik kon het niet bedenken en kreeg er soms letterlijk hoofdpijn van. En dus zei ik het ook, in gesprekken: "In the big picture kan ik net zo goed van het dak springen". Tot mijn eigen verrassing voegde ik daar dan wel altijd haastig aan toe: behalve dat ik daar in mijn eigen kleine kring dan verdriet mee veroorzaak natuurlijk, en daarbij, ik ben er veel te optimistisch voor... Zo gaf ik mijn eigen definitie van 'zin om door te gaan' blijkbaar: je eigen kleine kring die belangrijk voor je is... En een 'zest for life', die je zelf niet kan verklaren. Als ik daar weer cynisch naar kijk kan ik echter ook weer stellen dat dit alles een mooie verkapte vorm van 'doodsangst' is... Dus: wat is de zin van het leven, ik ben er nog niet uit. Mijn huidige denkroute is dat ik mij afvraag waarom muziek mij zo in vervoering kan doen raken, en waarom de gelukkigste herinneringen uit mijn jeugd altijd met rust, ruimte en natuur van doen hebben, deze wereld is naar mijn gevoel wel vol en druk en rumoerig... Een laatste 'denkproces' richt zich op betekenisvolle relaties met anderen: waarom kom je uit de ene ontmoeting uitgeput en leeggezogen, terwijl een ander gesprek je energie, inspiratie en levenslust geeft? Ik blijf er mee bezig, misschien net iets te veel.... Nienke

Sartre: de mens is zomaar in het bestaan ‘geworpen’ en kan de zin of betekenis daarvan niet achterhalen. Het bestaan is niet meer dan een reeks gebeurtenissen die vaak wordt aangeduid als ‘absurd’. *


Persoonlijk vind ik dit ergens geruststellend, omdat je dan een antwoord hebt. Daartegenover staat dan weer dat je als mens snel geneigd bent een doel te willen bereiken. Iets moet zin hebben, anders heeft het geen nut iets te doen. Je overleveren aan iets dat niet duidelijk een doel heeft zit volgens mij niet in onze natuur. Ik vind een doel hebben wel prettig, maar of dat doel/de zin bestaat is voor mij een raadsel. Laat staan wat dat doel dan zou zijn.


* uit Literatuur van de Moderne Tijd van Kemperink en Van Boven

Hele mooie site is dit Jasper. Graag een kleine bijdrage...Mezelf ont-dekken en/in hartelijke ont-moetingen met andere mensen maken mijn leven zinvol. Blij wakker worden omdat dàt wie en wat je zélf kan zijn, voelen, denken en bijdragen 'ertoe doet' om deze wereld een fijnere plek te maken. En dat delen. Zoiets?

De zin van het leven bestaat alleen in het hier en nu: terug- noch vooruitspoelen heeft zin. Waarachtigheid telt voor mij, net als trouw aan mijn eigen verlangen. Wat nog rest, is daarnaar leren luisteren.

@Wilhelm Zolang er geen hoger doel is waar je je als mens aan te houden hebt, dan zou ik zeggen dat je alles met je leven kunt doen wat je wilt. Het is jouw leven.

Hoever moet je gaan om je eigen zingeving als leidend te stellen? Wat als je omgeving er aan onderdoor gaat? Zie bijvoorbeeld de knikkerman en zijn vrouw: http://www.youtube.com/watch?v=C4mKwmvV3a8

Het leven zinloos? Ik kan daar wel inkomen, maar om zelfmoord te plegen.... Dat stuk over zelfmoord en Camus hielp me wel om m'n fundament echt even helder te krijgen. Het is wel een confronterende vraag, maar als je confrontatie aangaat kan ie heel verhelderend werken. Wat het voor mij verhelderde was dat ik gewoon van het leven houd. Dat zit ingebakken. Dat kan ik niet helpen en dat ben ik gewoon. En dat is een hele basale, simpele liefde. Daar is geen luxe of poespas voor nodig.

Nu ik dat realiseer zie ik ook opeens hoe druk ik me maak om dingen die niets met mijn fundament te maken hebben. Die voor mij dus echt zinloos zijn. Ik was bijvoorbeeld veel te veel gericht op mijn werk en de volgende stap terwijl ik thuis geniet van mijn gezin. Dat voelt voor mij echt zinvol, daar kan het werk niet tegenop.

Ja, dankjewel voor deze site dus. Misschien niet je bedoeling dat mensen er een zelfhulp site van maken :-)

Peter

Mijn leven is niet zo zinvol. Ik snap wel dat iedereen zich richt op je lekker en gelukkig voelen, maar dat zit er voor mij niet in. Misschien komt het nog, dat weet je nooit, maar ik zie het licht even niet meer. Is er iemand die echt een goed verhaal heeft voor iemand die heel graag een doel wil? Liefst een doel wat je kunt halen als je je wat depri voelt. Want dat goed voelen, dat heb ik al jaren niet gehad. En buiten dat? Waar zou ik me op kunnen richten? Hoop dat iemand hier een goed verhaal post.
Groet, Paul

Mooie site! De zin van mijn leven, ook al is er dan niets geen hoger doel, is die dingen doen waar ik zin in heb. Ik denk dat dat zo'n beetje hetzelfde is als wat Keijzer in het interview zegt: voor mij zijn dingen gewoon wel zinvol. Punt! Kan ik ook niets aan doen.

Wat een gave site! Hij zette me wel even aan het denken, maar ik geloof dat ik weet wat de zin van mijn leven is. Het is geen lang verhaal en misschien ook niet heel diep, maar voor mij is de zin van het leven het gelukkig zijn. Ja, wat heb je anders? Zoals op de site staat vermeld is er buiten jezelf niets meer te vinden om je doelen (je zin) op af te stemmen. Voor mij is het enige dat telt of ik gelukkig ben, en dus doe ik de dingen waar ik gelukkig van wordt. Tuurlijk wordt ik ook gelukkig als ik anderen help, maar als puntje bij paaltje komt, is dat wel de beslisser: word ik er gelukkig van of niet. Voelt ook wel vaak leeg eigenlijk. Zo van 'is dat nu alles?' Maar ik denk dat ik daar wel vrede mee heb.
Groeten, Erik

True meaning can be found in everything. The art of living is self-exploration, existence in the here and now, and balance between those two things and the pursuit of external goals. Bearing in mind that the act of pursuing in this case is more important than the goal itself - it's about the journey, not the destination. Again, balance between this pursuit and surrender to the present moment is essential. This surrender can teach you to accept things the way they are, that life is transient, and that a deep sense of peace can be found in this knowledge. A great quote that sums up what I'm trying to say here: "may I have the serenity to accept the things I cannot change, courage to change the things I can, and wisdom to know the difference". Serenity (peace), courage (passion), and wisdom (balance). Hallelujah amen.

Veelzijdigheid geeft kleur aan mijn leven. Ik ben actief op veel terreinen. Daarbij is de zin - er zin in hebben - bepalend. Eigenlijk vereist dat: luisteren naar je gevoel: voel ik me aangetrokken tot? Niet een oordeel of iets zinloos is of onnuttig. Dan weet je alleen wat je niet wil, waar je geen zin in hebt. Gisteren sprak ik met een meubelontwerper. Hij had een project gedaan onder de titel : 'onbruikbare stoelen'. Wat waren ze mooi!

Ten eerste via deze weg even kort mijn felicitaties met deze prachtige website! En nu natuurlijk mijn kijk op het mogelijk 'zinloze leven' waarin we met z'n allen als zodanig bestempeld 'slimme wezens' met vaak kortlopende doelen langs elkaar lopen. Soms bewust om de spreekwoordelijke emmers met water naar de zee te dragen, op andere momenten verwachten we echt met iets zinnigs bezig te zijn. Maar wanneer is iets zinvol? Als ik het zelf zinnig vind of wanneer het voor een ander levend of dood wezen in ons kleine kooitje genaamd 'aarde' iets toevoegt?
Waarom schrijf ik nu een tekst op een site die over de zin van het leven gaat? Voor de lezers? Voor mezelf? En dan; wat schiet ik er in één van beide mogelijkheden mee op? Als ik mezelf verplicht er niet te lang over na te denken dan lijkt het antwoord redelijk voor de hand. De zin van ons mensen zit hem vooral in het zoeken naar kortlopende geluksmomenten denk ik. Of dat nu in geld, liefde, , vrijheid, vrienden, verslavingen, vakantie of het genieten van de natuur is, we willen ons graag goed voelen. Veel acties die je in je leven onderneemt zijn een poging tot het vinden van een volgend geluksmomentje voor jezelf en soms ook wel voor een ander. Voor zolang als dat moment duurt.
Op die manier heb je veel ogenschijnlijk zinloze momenten die moeten leiden tot zinvolle momenten. Ik denk dat we goed zijn in korte termijn doelen. We zijn niet gewend om na te denken over de oneindigheid van dingen omdat we dat niet snappen en niet willen snappen. We kunnen veel maar tegelijkertijd ook heel weinig. Geef ons een duwtje in de rug en we lopen net als een olifant op zoek naar een volgend kort geluksmoment…soms langs verplichte plekken om in je dagelijkse behoeften te kunnen voorzien en in de hoop dat de wandeling niet wordt verstoord door een nare incidentele gebeurtenis voor jezelf of je naaste omgeving. En dat gaat vaak goed…zolang je er maar niet te lang over nadenkt, voor nu dan…succes met de website for now!

Voor mij zijn twee vragen van belang in mijn leven: 1) kies ik er voor te leven of kies ik er voor hiermee te stoppen en 2) als ik kies voor leven, hoe maak ik dit dan zo aangenaam mogelijk? Hier komen weer een heleboel keuzes en beslissingen uit voort, maar ik denk dat ze hier uiteindelijk allemaal op terug te brengen zijn.
Wat betreft punt 1, kies ik voor leven of dood, heb ik tot nu toe zo te zien altijd voor leven gekozen. Niet omdat ik het altijd leuk vind dat ik leef, of omdat ik denk dat het zin heeft om te leven, maar omdat mijn lichaam wil leven. Mijn lichaam vertelt mij dat ik er alles aan moet doen om niet dood te gaan. Soms kan ik daarbij zelfs genieten van het feit dat ik leef, of eigenlijk niet van het feit dat ik leef maar van datgene wat me op zo’n moment een aangenaam gevoel geeft. Op andere momenten was ik liever nooit geboren (en dit is voor mij iets anders dan dood willen!). Niet eens omdat ik dan denk dat ik mijn leven niet aankan, maar gewoon omdat ik dan nergens plezier in heb. Ik zie dood zijn of niet bestaan als een ‘neutrale lijn’. Voel ik me beter dan die neutrale lijn heeft het voor mij meerwaarde om te leven. Voel ik me slechter dan de neutrale lijn heeft het voor mij meerwaarde om dood te zijn.
Omdat mijn lichaam mij vertelt dat ik moet blijven leven, moet ik er dus een vorm aan geven. Ik wil graag zo aangenaam mogelijk leven. Alleen dan heeft het voor mij meerwaarde dat ik leef. Ik probeer dingen te doen waar ik op dit moment van geniet, en ik probeer dingen te doen die er voor zorgen dat ik in de toekomst ook nog kan genieten. Die twee dingen zijn soms met elkaar in tegenspraak en daar moet ik een evenwicht in behouden.
Een laatste punt is dat ik het ook belangrijk vind dat het met anderen goed gaat. Mensen, maar ook net zo goed dier en natuur. Als iets mij gelukkig zou maken zou dat een vredige wereld zijn, waarin mens, dier en natuur met elkaar in evenwicht zijn. Waarin we ons met z’n allen als een samenwerkend geheel ontwikkelen naar iets steeds mooiers. Natuurlijk is dit uiteindelijk ook zinloos, maar het zou voor mij heel goed voelen. Het zou ver boven de neutrale lijn van dood zijn uitsteken. Hoewel dit een sociale gedachte lijkt, is het uiteindelijk natuurlijk ook puur mijn eigen gevoel waar dit om draait: ik zou me daar goed bij voelen. Maar wel omdat anderen zich dan ook goed voelen. En als ik de rest van mijn leven depressief zou moeten zijn om dit ideaal beeld te kunnen verwezenlijken, zou ik dat doen. Maar waarschijnlijk omdat ik me altijd nog beter voel met een depressie binnen een samenwerkende, positief groeiende gemeenschap, dan zonder depressie in een wereld die naar mijn idee langzaam ten onder gaat...