Naam:
Emailadres:
Mijn leven:
Wat dit is? Klik hier voor een korte uitleg.
Als je zegt dat het leven zinloos is, dan betekent dit dat je het doel van dit leven, en van de werkelijkheid nog niet ontdekt hebt. Grote vraag is natuurlijk : kunnen wij de werkelijkheid begrijpen, en zo achter het doel komen ? Of bezit de werkelijkheid geen dynamiek van zichzelf (en is
er bijgevolg geen doel) ? Dit betekent dan dat de werkelijkheid (en ons leven, en de maatschappij, en de geschiedenis) volledig maakbaar is, en dan moeten zij zien dat wij op een goede manier leven, want dan zijn wij - en enkel wij - volledig verantwoordelijk voor de loop der geschiedenis....,

VC | 11-05-2017 | 21:34

Ik denk dat we niet anders kunnen dan ons leven te omarmen en het lief te hebben : een taak die je graag doet zal je altijd beter vervullen.....

VC | 31-10-2016 | 13:04

Als het leven zinloos zou zijn bestond het niet. Komt er eigenlijk op neer dat je geloof (in de brede zin van het woord) moet hebben. Wat Is leven? Zolang die vraag onbeantwoord blijft Is het onmogelijk zich af te vragen of dat nut heeft. Ik heb in ieder geval zin in de dag van morgen.. Wees blij dat je überhaupt leeft

Fer | 25-11-2015 | 03:26

Ivm. de vage gevoelens van onlust en ontevredenheid die ik soms voelde, dacht ik dat het eerst was omdat ik vond dat het leven, en ook mijn leven, zinloos was. Nu denk ik dat het eerder te maken heeft met zelftwijfel : leef ik wel zoals ik dien te leven ? Draag ik voldoende bij tot het waardevol maken van het leven van de mensen die rond mij leven, of van de maatschappij in het algemeen ? Is mijn gedrag niet te excentriek, wijk ik niet te zeer af van de norm ? Eindeloos piekeren over deze vragen kan mijn leven redelijk abstract maken.....

VC | 08-11-2015 | 17:58

Het leven is absoluut zinloos. Er is geen plan, geen lotsbestemming of voorzienigheid. Het is daardoor echter geen bijster interessante constatering. Want als je weet dat het leven zinloos is, doet dat er dan eigenlijk toe? Voor mij was het een bevrijding om te beseffen dat het leven totaal zinloos is. Je bent niet gedwongen te doen wat de maatschappij of je omgeving van je eist. Je kunt je eigen pad uitstippelen, er is immers toch geen hoger doel of bestemming om naartoe te leven. Er zijn geen regels, je bent absoluut vrij om te doen wat je zelf wil. Behalve dan dat je brein niet in staat is tot echte vrije wil. Dat laatste, dat is het echte drama.

Zinloosheid is een geschenk, geen juk. Het besef van zinloosheid is de poort naar (betrekkelijke) vrijheid en zorgeloosheid.

Tim | 27-10-2015 | 10:26

Hoe nabij moet de dood komen, eer men beseft te willen leven? Maar hoe kan men zeggen dat men wil leven, als dit leven enkel betekent, er te zijn en niets meer dan dat? Waarom lijkt het altijd zo dat andere mensen wel doelen in hun leven hebben en lijkt mijn eigen leven doelloos? Eer het doel zich aan dient, ben ik reeds te oud om het na te streven. Betekent dit hoop op een volgend leven? Of ben ik simpelweg een product van natuurkundige processen en verga ik na mijn dood tot een niets van losse moleculen en blijkt mijn hele leven, misschien wel 86 jaar, een aaneensluiting van zinloosheid? Ondanks deze deprimerende gedachten, blijft er bij mij een klein vlammetje flakkeren, ergens in de verte, die de hoop uit straalt dat er ooit zin aan mijn leven kan worden gegeven, al is het in de vorm van opoffering voor een ander. Zinloos sterven lijkt mij altijd nog erger dan zinloos leven.

Tamara | 12-10-2015 | 22:13

Ik ga binnen een paar dagen een aantal vakken van filosofie studeren aan de universiteit, dus het is logisch dat mijn brein opnieuw grondig bezig zal zijn met het thema van deze site. Toch voel ik dat ik al een tijd geleden voor mezelf de vraag of het leven zinvol is positief beantwoord heb. Er is immers een hoop liefde in mijn leven : mijn partner, mijn dochter, familie en vrienden, mijn hobby's. Het is goed dat een mens dit voor ogen houdt.

VC | 19-09-2015 | 06:29

het leven is om waar te nemen je eigen denken is ook om waar te nemen en in dat leven stel je van alles vast van wat je denkt hoe je wil denken wat je wild gaan doen hoe je dat gaat doen maar met het denken bepaal je dat en daarbij stel je vast en bewust zijn van wat je vast steld of die wereld om je heen en die mensen die om je heen zijn dat zijn je lotgenoten en ik vind het fein mezelf te zien als brok levend materie dat ook nog eens zien en horen kan en voelen kan en weten en denken kan en wie weet wat nog meer maar het begrijpen van je eigen zin van het leven het is maar of je geluk wild hebben plezier van het leven kan hebben dat lijkt mij al voldoende te zijn voor het leven om die zin te geven en de dood zal het weer beeindigen

dedielef | 07-09-2015 | 19:37

Een zinvol leven is een leven waarin je voelt dat je vooruitgaat op één of ander vlak (relatie, opvoeding kinderen, studie, bedrijf, hobby, geloof of levensovertuiging, zorg voor iets of iemand, ...). De groei van alle goede dingen is zinvol ; de natuur zelf geeft het voorbeeld, met o.a. zaadjes die kunnen uitgroeien tot machtige bomen....

VC | 14-06-2015 | 13:03

Ik denk dat het leven in absolute zin (!) zinloos is. Het en/of ik had er net zo goed niet kunnen zijn. Dat had niets uitgemaakt. Maar nu ik er ben heeft het de betekenis die ik er aan geef of probeer te geven. Ik ben me er namelijk zeer bewust van dat het altijd een relatieve betekenis is. Je bent er, je plant je misschien voort en dat is het. Doelen kun je zeker stellen, maar als je ze haalt moet je weer op zoek naar een volgende en als je ze niet haalt ben je teleurgesteld. Het gaat dus altijd om de (meestal moeilijke) weg er naartoe. En om het doel te bereiken spelen er diverse dingen mee: talent, ambitie, doorzettingsvermogen en een grote dosis geluk (wat dat ook moge zijn). Hoe moeilijk en in absolute zin zinloos het leven soms ook is, ik ben toch dankbaar dat ik het mee mag maken. Of ik het wil doorgeven aan een ander is mijn grootste dilemma. Ik wil het namelijk wel, maar kijk er om o.a. bovenstaande redenen ook tegenop.

Roy | 06-01-2015 | 16:16

Na 54 jaar geïndoctrineerd te zijn geweest en mishandeld, werd ik wakker, vond mezelf, ontdekte een wereld die al bleek te zijn veroverd door mensen die elkaar bezitten, maar zichzelf hadden verloren. Te oud voor vermenigvuldiging leek mijn leven zinloos, maar had het leven van de anderen dan wel zin? En wat is dan de zin? Voldoening aan iets beleven, zou zin moeten geven, maar voor wie? Ik ben wakker geworden in een wereld waarin voor mij geen plaats is. Er zelf zin aan moeten geven, zonder te weten waar en hoe te beginnen, maakt machteloos en depressief

Winnie | 08-11-2014 | 12:00

Als je zelf zin aan geeft aan je leven, is je leven nooit zinloos, want het is reeds zinvol voor jezelf. Dit is m.i. beter dan idealen van godsdiensten of andere mensen na te jagen... Ik ben wel wat te vinden voor het humanistisch gedachtegoed....

VC | 17-10-2014 | 21:17

De zin van mijn leven is het overdragen van mijn DNA naar een volgende generatie (The Selfish Gene, Richard Dawkins). De zin van het leven? Geen idee. Wat is eigenlijk het probleem? Mijn bewustzijn van dit alles. Ik ben niet alleen een vehikel voor mijn genetisch materiaal, maar mijn soort is zo geëvolueerd dat ik dat weet! Waarom was dat –in godsnaam- nu nodig? Er zijn nu twee mogelijkheden. Ofwel geniet ik van het unieke gebeuren dat ik dit grootste spektakel ter wereld (R. Dawkins) mag meemaken, ofwel blijf ik er over tobben dat het allemaal geen zin heeft en dat het eindig is. Ik doe mijn best, iedere dag, om de eerste mogelijkheid te ervaren. Voor de tweede mogelijkheid moet ik geen moeite doen.

Charles | 13-09-2014 | 19:38

Zin van het leven. Geen idee. Ik heb een middelmatige opleiding met een middelmatige baan, al 8 jaar lang dezelfde werkgever. Ik heb een vast inkomen, heb huisdieren, doe vrijwilligerswerk en ben getrouwd. Je zou mij gelukkig kunnen noemen, maar niets is minder waar.

CM | 12-08-2014 | 22:01

Het is 11.30 uur op zaterdag. Ik lig met m'n kleren aan terug in bed en waarom zou ik er uit komen. En voor wie?

Rb | 14-06-2014 | 11:31

"Bijna alles wat je doet is onbelangrijk, maar het is erg belangrijk dat je het doet" Ghandi

Joep | 09-05-2014 | 15:41

Misschien moeten we bij alles wat we doen ons niet steeds afvragen of het zinvol is. Als het ons blij maakt, is het al OK. Zo heb ik tegenwoordig zin om bij mij thuis alle kasten op te ruimen : niet echt zinvol in de strikte zin van het woord (die geraken toch weer overhoop), maar op dit moment verheugt het mij ....

VC | 08-05-2014 | 10:41

Misschien moeten we het begrip 'zinvol' niet beschouwen als 'ergens toe leidend, een doel hebbend'. Misschien is iets pas zinvol als het de mens verheft, als het uitstijgt boven de dagelijkse routine.

VC | 03-01-2014 | 22:55

Ik heb geen idee waarom ik hier ben. ik heb een goede baan een huis, een vrouw een huisdier en geld op de bank. men zou mij gelukkig moeten noemen. Toch vind ik het feit dat ik er ben en dood zal gaan lastig. Als kind denk je het leven heeft een doel, maar naarmate je volwassen wordt blijkt dat er niet te zijn. We are on a road to nowhrere is ooit eens een liedje geweest in de jaren 80. Soms ben ik boos op mijn ouders omdat zij mij hebben verplicht te leven en dus ook dood te gaan... Mag ik dat eigenlijk wel zijn en wie bepaalt dat dan? Ik heb voor mezelf een soort compromis gevonden waarbij, ik er gewoon ben, maar niet afgerekend kan worden op wat ik doe door wie dan ook . Ik bepaal zelf mijn morele grenzen. Geloof ik in god? ik denk het wel als zijn de het begin van de big bang. Je kunt alles terugredeneren naar atomen, maar wie heeft die dan gemaakt? Ik weet soms niet wat ik hier doen en wie ik ben, maar ik ben er...............

PFJ | 03-10-2013 | 22:04

Zo begon mijn leven. Zinloos, edoch vol van zinnen was ik en ik ging mijn pad. Door mijn leven heen, door lijden en moeites vond ik mezelf. Toen begon de weg die niets toelaat wat zinloos is en hoeft te zijn. Dat pad noem ik: gnosis. Nu ik dit zeg besef ik dat ik altijd dat pad gelopen heb. De gnosis nam al aanvang in het ogenschijnlijke zinloze. Al dat zinloze lijden was ergens goed voor. Het heeft mij gevormd en uiteindelijk doen inzien wie en wat ik ben en waar ik naar toe ga. Ik staar mij niet meer blind op de enorme zee, maar ik ben de druppel die de emmer doet overlopen. Die druppel die de gloeiende plaat doet barsten. Dat kleine, onzichtbare druppeltje. Ik ben het en ik weet en ik voel en ik leef.

JH | 08-08-2013 | 13:21

Elisabeth, ik reageer even op je berichtje. Ik vind het sneu voor je dat je veel tegenslag kende en geldgebrek je leven tekent. Toch is er ook veel dat je leven de moeite waard maakt : familie, werk, .... Nu moet je nog de vreugde van het leven zelf terugvinden. Dat kan ook in dingen/activiteiten die bijna niets kosten : menselijk contact, verenigingsleven, boeken uit de biblotheek, wandelingen, ... Ik weet waarover ik spreek : ik heb ook heel lang bijna geen geld gehad ....
Succes !

VC | 19-02-2013 | 13:46

heerlijk om andere gedachten van mensen over dit onderwerp te lezen. Mooie gedichten ook op deze site. Helaas heb ik veel tegenslag gehad in het leven ondanks braaf te leren, beleefd te zijn, behulpzaam te zijn naar anderen, enz. Nu ik 45 ben en arm als de luizen ondanks een werkzaam leven, leer ik eindelijk de ware lelijke aard van de meeste mensen te doorzien. Op dit moment zie ik totaal geen zin van mijn leven en denk er zelfs aan om er dan maar uit te stappen. De liefde voor mijn kind, man en moeder weerhoudt dat. Is dat dan de zin van het leven ?
Door dat eeuwige geldgebrek is de sjeu van het leven en daarmee de zin ervan ver te zoeken... Het is meer overleven.

elisabeth | 06-02-2013 | 10:27

Mijn zin als kunstenaar is, om een gevoel bij anderen los te wekken, dat ook in mij zit. Het gevoel van de eenzaamheid en de negativiteit. Maar mijn zin is ook om mensen naar mooie beelden te doen kijken. Niet beelden van lelijkheid, maar schoonheid en harmonie, die in tegenstrijd ligt met de eenzaamheid als onderwerp.
Althans, dit is hoe ik er voorlopig over denk.
Het leven lijkt net zo zinloos, omdat het geen vaste kern lijkt te hebben voor mij. Een eeuwige zoektocht naar het onvindbare.

Natascha | 15-12-2012 | 15:03

Gefeliciteerd met deze website die draait om de essentiële vraag: waarom zijn we hier en wat doen we hier? Maakt me nieuwsgierig naar de persoon die hier achter zit, maar die houdt zich nog een beetje verborgen.

Voor mij is de zin van het leven het ontdekken hoe ik mijn leven zinvol kan maken. Dat klinkt als een paradox, maar wat is het alternatief? Stel dat we bij onze geboorte - of als we 12 worden - te horen zouden krijgen (van wie?) wat de zin van ons leven is, dat we dat op een briefje zouden krijgen, zou dat het leven interessanter maken?

Het leven biedt alle kansen om je te ontwikkelen en je te verwonderen. Anderen vinden het prettiger om zich te ergeren of om veel aards bezit te verwerven. Sommigen zoeken macht, anderen liefde.

Ik zie het leven als een leerschool, die mij langzaam leert hoe ik gelukkig kan zijn: door te aanvaarden wat er is, door mijn dromen te realiseren, door anderen te helpen en door te genieten van de onvoorstelbare schoonheid en het mysterieuze wezen van het leven zelf. Met als voorlopige eindconclusie: liefde voor het leven is de hoogst mogelijke staat van geluk en vervulling.

E-rik | 11-11-2012 | 16:11

Zin is geen eigenschap van, wel een oordeel over iets. Zin is net als schoonheid in the eye of the beholder. De vraag of het leven zin heeft, berust op de veronderstelling dat zin wel een eigenschap is van het leven.

Ik stel de volgende vragen aan mezelf:
Hoe wil ik mijn leven vorm geven, hoe kan ik mijn leven vorm geven? Vergelijk ik dat met hoe ik mijn leven vorm geef... oeps.

Bert | 13-10-2012 | 10:12

Een hoop problemen in mijn leven worden veroorzaakt door mijn gebrek aan discipline, door mijn zin om "buiten de lijntjes te kleuren", door mijn gebrek aan vertrouwen in mensen en de toekomst. Op die momenten ervaar ik mijn leven soms als zinloos, maar misschien zie ik dat dan verkeerd ?

VC | 23-09-2012 | 00:12

Ik worstel al een hele tijd met deze thematiek, ook al ben ik nog zo jong. Een tijdje zocht ik de oplossing in het geloof, maar dat werkt voor mij niet. Ook de uitleg van Etienne Vermeersch dat we persoonlijke doelen moeten zoeken om naar te leven is voor mij niet bevredigend - zo'n doel is enkel voor mijn eigen leven en samen met mij zou dat onbenullige doel weg zijn.
Gelukkig heb ik nog één geloof over dat me helpt om de vraag van Camus te beantwoorden: ik geloof in de natuur. Zij zorgt ervoor dat we gewaarschuwd en beschermd worden dankzij pijn. Zelfmoord kan dus onmogelijk een "juiste" oplossing zijn...

Lilith | 12-09-2012 | 09:23

Ons leven is disbalans in alles wat ervoor zorgt dat er met het behalen van het ene doel een nieuwe ontstaat. Leven is disbalans met het oneindige doel wat ons doet zijn wie/wat we zijn.

Het definitieve antwoord op de vicueuse cirkel van zoeken naar verklaringen kent geen einden. Het is enkel de verklaring voor ons bestaan.

J.Snyder | 17-08-2012 | 10:19

Best leuke website. Op dit moment is de zin van mijn leven te stoppen met lezen hier en zelf iets te schrijven zodat anderen dat weer kunnen lezen en denken ja zie je wel het leven heeft zin zeker nu op dit moment.

Wat Camus en zelfmoord betreft, zelfmoord is een optie ja en je zal niet de eerste zijn maar erg origineel is het niet.

Bert Zinloos | 02-08-2012 | 23:04

Meer en meer voel ik dat het moeilijker voor mij wordt om vrijblijvend in het leven te staan. Ik wil een doel hebben ! En over dat doel moet ik een goed gevoel hebben ! Wat als ik nu eens begon met de slechte dingen ("Het Kwade") buiten te sluiten uit mijn leven (thema van de mis van deze zondag, waar ik na ettelijke maanden nog eens naartoe ben geweest) ?

VC | 15-07-2012 | 11:02

Ik maak me continu zorgen over van alles. Ik wil veel maar doe niets. Het lijkt zinloos. Wat heb ik om voor te leven?

RvdM | 30-06-2012 | 18:55

Mijn leven bestaat uit niets anders dan problemen, problemen, problemen. En ik doe het zelf. Mijn schoolcarriere heb ik verk*nkerd, ik blow al mijn probleme weg, maar ze komen als een frisbee weer terug.. Grappig.. Heen en weer. Opgeloste problemen blijven problemen. Ik heb geen toekomst, ik heb geen enkele vriend of vriendin, ik zie alleen maar onuitgezaaide kanker in deze wereld, hulde aan de mensen die zelfmoord hebbe gepleegd, die groep isin ieder geva het met elkaar over eens: in deze wereld kun je niet leven, alleen maar sterven.

AllesKapot | 24-06-2012 | 02:27

Soms ga ik twijfelen aan mijn ideeën en de waarden die ik belangrijk vind in het leven, en dan kan ik soms heel moedeloos worden. Dan lijkt het leven me zinloos ....

VC | 22-06-2012 | 09:26

De zin van mijn leven is voortdurend bezig te zijn met ;

Kalmte om te aanvaarden wat je niet kunt veranderen
Moed om te veranderen wat je wel kunt veranderen
Wijsheid om tussen deze twee onderscheid te maken

Ton Avanti | 20-06-2012 | 08:43

Het leven draait om geld, mensen die niets om geld geven worden aangezien als absurd. Deze wereld is absurd, ik alvast niet.

tim | 12-02-2012 | 02:26

Het zijn duidelijk weer donkere dagen aan het einde van het jaar. Gedachten over de zin van het leven doen het het blijkbaar goed op een rantsoen van kalkoen, oliebollen en champagne.
Kijk om je heen en verwonder je..Vraag je van alles af en probeer niet te snel te oordelen. Besef dat het voor de meesten van ons een luxe is om over de zin van het leven te kunnen nadenken (klinkt als een oordeel, ik heb nog veel te leren!

JP | 29-12-2011 | 10:03

Het ontbreken van een universeel geldige zin zou ons er toe moeten brengen het individuele leven te zien als een uniek bouwwerk en diens fundament als het unieke eigen potentieel dat ons gegeven is vanuit achtergrond en omgeving.

Herman Ivo | 14-12-2011 | 14:25

Een waarheid als een koe : als je lol hebt in het leven, dan denk je niet na of het leven zinloos is of niet. Het vragen en het piekeren duikt maar op in momenten van verdriet, verveling, vervreemding, verwarring, twijfel. Wie teveel nadenkt over de zin van het leven doet er dus misschien goed aan om zijn leven eens onder de loep te nemen. En een aantal dingen te veranderen. Als dat mogelijk is.

VC | 22-11-2011 | 22:36

het leven is een bewustwording in een beperkte omgeving, zingeving is een vraag hoe we beperkingen kunnen opheffen, dus het is een opdracht om zelf te kiezen wat we willen veranderen.

p.a.c. broersen | 11-11-2011 | 23:38

Hartelijk dank voor alle interessante gedachten op deze site. Het maakt me nieuwsgierig naar de visie en de drive die hier achter zit.
De zin van mijn leven is om mensen te helpen in hun leven ruimte te maken voor hun talent. En ook hulp te aanvaarden die anderen mij bieden om ruimte te maken voor mijn talent.
Talent is daarbij voor mij niet alleen maar wat we in talentenshows zien die momenteel hype zijn. Er bestaat ook onopvallend talent. Talent geeft zin en richting aan mijn bestaan.

Matthijs Goedegebuure | 05-11-2011 | 10:52

(onderstaande tekst vormt een bol bij centreren+variatie lettergrote)

Simpel vraagje;
Wat verwachtte ik van het leven?
Of anders gezegd; Waartoe zijn wij op aarde?
Heb je nog eens tijd over, kun je hier over nadenken
Het lijken hele logische, legitieme, fundamentele vragen.
De vragen kenen vele antwoorden, maar ze zijn allen beperkt.
Is het wel echt de juiste vraag, want ´de aarde´ is best relatief.
´De aarde´ is 1 ( één ) van de 1014 x 109 ( = miljard ) planeten !
Dat is ca even veel als het aantal zandkorrels op´onze planeet´
Waartoe dienen de zandkorreltjes of al die andere planeten ?
Vragen over planeten behoren tot de fysica ; E = M C 2
Waartoe, waarom, wat is ´zijn´ en tijd, is de metafysica,
Allemaal vragen; Dus iets om eens te Googlen?
282. 000. 000 resultaten ( 0,11 seconden) !!
en dan toch niet het antwoord !!
Je moet het zelf doen !!

buskens franz | 03-11-2011 | 20:28

De zin van mijn leven is eigenlijk denken over het leven. Ik houd van filosofie en hiermee bezig zijn, geeft zin aan mijn leven. Nadenken is een aciviteit van het intellect dat ontspruit uit het organisme van de hersenen. In de hersenen wordt een transmitter geactiveerd, indien de mens gaat denken. Dit geeft een bevredigende uitwerking mits de mens niet over de schreef gaat. De hersenen is een spiermassa die overbelast kan worden, dat zich zal gaan uiten als hoofdpijn. Deze pijn is een teken dat de mens te veel heeft nagedacht en naar ontspanning zal moeten gaan zoeken.

Erwin | 31-10-2011 | 13:01

Sinds maart 2011 ben ik bezig met een twitter project. Hier publiceer ik dagelijks tekeningen die over mijn leven gaan. Daarnaast schilder en exposeer ik regelmatig. Er is geen dag zonder kunst in mijn leven dus is mijn leven wel een kunstwerk geworden!

Maggie | 26-10-2011 | 10:19

Oke, ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden maar....
Net als jou leven is mijn leven anders dan elk ander leven.
Iedereen beleeft het leven op een andere, eventueel vergelijkbare, manier.
Voor mij is de zin/ het doel in het leven: gelukkig proberen te zijn/blijven en geluk proberen te verspreiden/behouden.
Dit kan, zeker ook tegenwoordig, soms heel moeilijk zijn maar als het makkelijk was, dan zou dit voor mij ook geen zin/doel van het leven meer zijn.
Ik kan geen groter doel bedenken dan een vredige, gelukkige wereld, waar letterlijk iedereen het naar zijn zin heeft.
Ik ben niet gelovig maar de bijbel verwijst ook naar een paradijs op aarde aan het eind van een lange, moeilijke weg.
Ik ben niet gelovig, maar geloof wel in geluk.
Ik denk niet dat er een duivel is, maar er is wel 'on-geluk'.
En ik leef ernaar om het geluk in mezelf en de wereld te vergroten, en het 'on-geluk' te verkleinen en hoop dat het er ooit niet meer is. Maar ik kan dit niet alleen dus dit moeten we samen doen.

Jordy | 08-09-2011 | 14:40

Weet je, als je in het leven een goed evenwicht kan vinden tussen egoïstisch genieten (dingen voor jezelf doen, tijd doorbrengen met je dierbaren) en nuttig zijn voor de maatschappij, dan leid je volgens mij een zinvol leven. Je loopt dan ook niet het risico op een bepaald moment teleurgesteld te zijn in je nagestreefde doelen, want de momenten die je voor jezelf reserveerde en waarin je je goed voelde, heb je toch maar mooi gehad.
Wat echt nuttig en zinvol is voor de maatschappij en voor de tijd dat we op deze aardbol doorbrengen, moet ieder voor zichzelf uitmaken.

VC | 06-09-2011 | 15:12

De zin van mijn/het leven.

Groeien in liefde!
Groeien in liefde door angst te overwinnen.

Alléén liefde bestaat.
We ervaren wel angst, maar angst is niet werkelijk.

Wat werkelijk is kan niet niets worden. [niet overwonnen worden]

Angst overwinnen is groeien in liefde.
Groeien in liefde brengt geluk.
Groeien in liefde is leven.

De zin van mijn/het leven.

Mijn site: filosoferen over geluk: http://members.chello.nl/l.raaphorst/

leo raaphorst | 11-05-2011 | 22:44

Het doel is de dood, het leven de weg. Wie niet leeft, sterft niet; wie niet sterft, leeft niet. De liefde is het enigste dat telt. Zonder liefde is het niets...

JP | 04-05-2011 | 23:37

vanaf dat het leven ontstond was er ook de wil om te leven.ik noem het het oerinstict.het oerinstinct had als enige taak de volgende generatie.maar schijnbaar behoren we niet meer tot het leven en is ons oerinstict bijna verdwenen.de volgende generatie komt er alleen nog maar omdat we het willen.het tijdperk egoisme

erik | 27-03-2011 | 13:28

Mijn visie is dat je het leven door moet komen met zo weinig mogelijk spijt, schuldgevoel en haat. Dit is een soort Karma idee, maar niet omdat je er anders in je volgende leven mee door moet, maar omdat het leven nu eenmaal prettiger is zonder die negatieve gevoelens en je met een positief gevoel de wereld kan verlaten. Verder denk ik over het leven na de dood als volgt: Je kunt voort 'leven' na je dood door het verschil wat jij gemaakt hebt in dit leven voor de mensen om je heen en in processen die door jouw toedoen zijn omgebogen. Er zijn veel manieren om een verschil te maken, klein en groot, het belangrijkste is dat je af en toe even nadenkt over je keuzes en voor wie of wat je dingen doet. Het antwoord daarop hoeft niet veel hoogdravender te zijn dan bijvoorbeeld "om een glimlach op haar gezicht te toveren", "om te zorgen dat hij zich minder alleen voelt" of "om onderling begrip te verbeteren". Waarom wordt de suggestie gewekt dat het leven geen zin heeft als er geen hemel op je wacht na de dood? Ik denk zelfs dat het leven daardoor meer zin krijgt, want je moet er nu het beste van maken en dat 'beste' kan liggen in kleine dingetjes die net zo van belang zijn als de grotere.

Fleur | 24-02-2011 | 17:51

Stel je niet zo aan, ga ergens drinken ofzo, voelt gewoon lekker

Dell | 13-01-2011 | 13:14

Waarom leef ik nog, mijn lief is overleden, ik ben alleen, zelfs oud en nieuw alleen doorgebracht. Niemand mist mij als ik er uit stap.
Het leven is voor mij gewoon klote.

gaat je niets aan | 01-01-2011 | 12:12

De zin van het leven is alles te doen wat niet te maken heeft met de zoektocht naar de zin van het leven

Erik | 25-10-2010 | 18:09

Zelfs al zou het leven bestaan om een groter doel te dienen en op die manier nuttig zijn. Is mijn vraag: Wat is het nut van dat doel dan? Uiteindelijk doet het er allemaal niets toe en kun je het beste gewoon genieten van de situaties en omgeving om je heen die jou laten genieten.

Max Brouwer | 18-10-2010 | 10:40

het leven heeft zin als je stopt met denken en het leven ervaart zoals het is . Want het leven zelf is het antwoort op de vraag van wat het zin van het leven is.

mohammed zerouali | 16-10-2010 | 21:48

Het leven is pas zinvol als het eten lekker is :)

Alja | 10-09-2010 | 00:18

Het leven is vergelijkbaar met een struik wilde rozen. Wanneer je er niet bij stil gaat staan, dus je betreedt de struiken niet. Dan ervaar je van buitenaf de aangename geuren en kleuren, wellicht geeft dat zelfs een gevoel van geluk. Maar wanneer je er stil bij gaat staan en het leven probeert te begrijpen dan begeef je jezelf temidden van de rozenplanten. Hoe meer je dan om je heen kijkt en rondsnuffelt, des temeer je jezelf bezeert aan de scherpe doorns.

Amir Maras | 24-08-2010 | 15:07

Mijn vorige bericht bevat fouten en ik zou het willen veranderen naar het volgende: Het leven is volkomen zinloos. Veel is onbewijsbaar zeker, en het bewijsbare is onzeker. Wat we kunnen doen, nu we eenmaal in het bestaan geworpen zijn, is een pragmatische benadering aannemen. Wat ervaart de mens als onaangenaam? Ik zou zeggen leed. Het minimaliseren van het algehele menselijke lijden zou ik als ideaal nemen dan. Dat vergt een altruistische houding, maar
misschien zouden we in dit keerpunt de egoistisch opgebouwde wereld altruistisch moeten afbouwen en/of herverdelen.

Amir Maras | 24-08-2010 | 04:20

Het leven is volkomen zinloos. Niets is bewijsbaar zeker, en het bewijsbare is ook niet zeker. Wat we kunnen doen, nu we eenmaal in het bestaan geworpen zijn, is een pragmatische benadering aannemen. Wat ervaart de mens als onaangenaam? Ik zou zeggen leed. Het minimaliseren van het algehele menselijke lijden zou ik als ideaal nemen dan. Dat vergt een altruistische houding, maar misschien zouden we in dit keerpunt de egoistisch opgebouwde wereld altruistisch moeten afbouwen en/of herverdelen.

Amir Maras | 24-08-2010 | 03:55

Vanwege het uitblijven van Zin met de grote Z, van mij nog geen reactie. Mede oorzaak zal zijn dat ik hoge eisen stel aan wat die zin dan zou moeten zijn... Ik ben wel helemaal voor nadenken hierover, later wellicht meer!

Hieke | 18-08-2010 | 12:53

Of het leven zinloos is hangt er denk ik van af wat er te wachten staat na dit leven. Als er leven is na dit leven in welke vorm zou dat dan zijn? Waarschijnlijk is er geen materie meer, kunnen er geen dingen worden gemaakt, fysieke contacten worden gelegd en boeken worden gelezen. Ik stel mij voor een wereld waarin alles gestuurd wordt door energie. Misschien worden we na dit leven gewoon opgenomen in een grote energiebundel en bestaan wij alleen nog uit onze eigen herinneringen. Omdat ik niet weet wat mij te wachten staat en of de dingen die ik hier leer, doe en denk iets toevoegen aan mijn persoon of het algemene leven, kan ik niet bepalen of mijn leven zinvol is. Ik weet alleen dat als dat wel zo zou zijn en ik in mijn aardse leven niet heb gedaan wat ik echt wilde ik spijt zou hebben.

Dirk | 10-08-2010 | 00:14

Super deze site. Voor vele mensen is het zo lastig geworden om nog een doel te hebben en daarvoor echt te vechten; wat niet alleen voor het individu ingewikkeld is maar ook voor de samenleving. Helaas deel ik mijn gedachten met Pascal over het idee dat wij mensen alleen maar afgeleid kunnen worden van het pessimisme op aarde; als afleiding van continue onbevredigde gevoelens en gruwelijke zaken die overal op de wereld zich voordoen. Zelf ben ik nog maar twintig jaren op deze te ingewikkelde bol en studeer Culturele Antropologie, waar er wordt geleerd om relatief te zijn door naar andere culturen te kijken met hun levensrituelen en waarheden. Dat zet je bijhoorlijk aan het twijfelen over je eigen wereldbeeld en daarbij ook nog eens de vraag: is er wel één wereldbeeld. Nee, geloof ik en dat maakt het allemaal bijzonder complex. Zelf denk ik dat het belangrijk is om een levenskunst te ontwikkelen zoals Schmid dat benoemde. Beschouw het leven als een kunst en knutsel aan jezelf, met de ervaringen van anderen, andere culturen, maar vooral je eigen ervaringen want die maken uiteindelijk deel uit van wie je bent. Leer, beschouw, twijfel en oordeel. Alsnog is dit een levenstaak en kan onderverdeeld worden in verschillende projecten. Zelf vind ik het lastig om mij daaraan te houden, want de zinlose wereld, blijft toch een verdraaid lastige wereld om je staande te houden. Waar de gruwelijkheid ergens verholpen is, start het elders opnieuw. Waar moet ik beginnen in het leven, hoe houd ik mij bezig en wat is mijn eindpunt? Poeh, where can I find my way. De grap van alles is dat heel veel mensen het ervaren, maar het lijkt geen schijn te boeien. En daarom vind ik het belangrijk dat dit soort ZINvolle (toch nog iets zinvols) sites er zijn om mensen verder te helpen en mensen de eerste stap geeft om erover na te denken. Tijdens het leven mag men leren dat leven een kunst is. Er mag wat mij betreft veel meer aandacht geschonken worden aan hoe men moet leven en vooral tijdens de opvoeding en het onderwijs. Over dit onderwerp ben ik nog lang niet uitgepraat en gedacht, maar voor hier even wel. Bijvoeging: het leven kan ook echt mooi zijn hoor, al is het als afleiding.

Sylvia van Swieten | 07-08-2010 | 03:33

Wat de zin van het leven is is een krankzinnige gedachte.
Nadenken is handig rationeel hulpmiddel voor de natuurlijke (drift)instincten van de mens. Dat maakt ons mens. Meer niet.
Wie daar erg lang over nadenkt is mischien levensmoe.
Het zou me trouwens niets verbazen dat de mens als dwangdenkneurose organisme in deze vorm zichzelf binnen afzienbare gaat vernietigen.
Met ons allen van een flat springen? Dat schiet niet op.
Bacterien virussen verspreiding zal ook niet helpen. daar hebben we wel weer technologische verdedigingswapens voor.
Een enorme groei van onze populatie met snellere vernietiging van ons millieu en oorlogen door voedsel/watergebrek en verstikking door de hitte van de opgewarmde aarde boven de 50 graden zal ons sneller helpen om af te komen van onszelf als heersend woekerplaagdier mens.

Nico | 05-08-2010 | 14:01

Zonder het te weten dacht ik er al jaren hetzelfde over als Camus. Ik kan me het moment nog helder voor de geest halen, ik zat in de trein en bedacht me opeens dat nu, met de partner die ik had, de baan, het huis en alles er om heen, het enige wat ik nog diende te doen 'voortplanten' was. Vanaf dat moment draaide mijn hersenen op volle toeren: was er enig, universeel nut aan dit leven te ontlenen (of verlenen)? Ik kon het niet bedenken en kreeg er soms letterlijk hoofdpijn van. En dus zei ik het ook, in gesprekken: "In the big picture kan ik net zo goed van het dak springen". Tot mijn eigen verrassing voegde ik daar dan wel altijd haastig aan toe: behalve dat ik daar in mijn eigen kleine kring dan verdriet mee veroorzaak natuurlijk, en daarbij, ik ben er veel te optimistisch voor... Zo gaf ik mijn eigen definitie van 'zin om door te gaan' blijkbaar: je eigen kleine kring die belangrijk voor je is... En een 'zest for life', die je zelf niet kan verklaren. Als ik daar weer cynisch naar kijk kan ik echter ook weer stellen dat dit alles een mooie verkapte vorm van 'doodsangst' is... Dus: wat is de zin van het leven, ik ben er nog niet uit. Mijn huidige denkroute is dat ik mij afvraag waarom muziek mij zo in vervoering kan doen raken, en waarom de gelukkigste herinneringen uit mijn jeugd altijd met rust, ruimte en natuur van doen hebben, deze wereld is naar mijn gevoel wel vol en druk en rumoerig... Een laatste 'denkproces' richt zich op betekenisvolle relaties met anderen: waarom kom je uit de ene ontmoeting uitgeput en leeggezogen, terwijl een ander gesprek je energie, inspiratie en levenslust geeft? Ik blijf er mee bezig, misschien net iets te veel.... Nienke

Nienke Wijnants | 30-06-2010 | 09:19

Sartre: de mens is zomaar in het bestaan ‘geworpen’ en kan de zin of betekenis daarvan niet achterhalen. Het bestaan is niet meer dan een reeks gebeurtenissen die vaak wordt aangeduid als ‘absurd’. *


Persoonlijk vind ik dit ergens geruststellend, omdat je dan een antwoord hebt. Daartegenover staat dan weer dat je als mens snel geneigd bent een doel te willen bereiken. Iets moet zin hebben, anders heeft het geen nut iets te doen. Je overleveren aan iets dat niet duidelijk een doel heeft zit volgens mij niet in onze natuur. Ik vind een doel hebben wel prettig, maar of dat doel/de zin bestaat is voor mij een raadsel. Laat staan wat dat doel dan zou zijn.


* uit Literatuur van de Moderne Tijd van Kemperink en Van Boven

Maaike | 15-06-2010 | 15:34

Hele mooie site is dit Jasper. Graag een kleine bijdrage...Mezelf ont-dekken en/in hartelijke ont-moetingen met andere mensen maken mijn leven zinvol. Blij wakker worden omdat dàt wie en wat je zélf kan zijn, voelen, denken en bijdragen 'ertoe doet' om deze wereld een fijnere plek te maken. En dat delen. Zoiets?

@goed_ele | 15-06-2010 | 08:22

De zin van het leven bestaat alleen in het hier en nu: terug- noch vooruitspoelen heeft zin. Waarachtigheid telt voor mij, net als trouw aan mijn eigen verlangen. Wat nog rest, is daarnaar leren luisteren.

René van Pelt | 30-05-2010 | 21:00

@Wilhelm Zolang er geen hoger doel is waar je je als mens aan te houden hebt, dan zou ik zeggen dat je alles met je leven kunt doen wat je wilt. Het is jouw leven.

Jasper | 30-05-2010 | 10:25

Hoever moet je gaan om je eigen zingeving als leidend te stellen? Wat als je omgeving er aan onderdoor gaat? Zie bijvoorbeeld de knikkerman en zijn vrouw: http://www.youtube.com/watch?v=C4mKwmvV3a8

Wilhelm | 30-05-2010 | 08:13

Het leven zinloos? Ik kan daar wel inkomen, maar om zelfmoord te plegen.... Dat stuk over zelfmoord en Camus hielp me wel om m'n fundament echt even helder te krijgen. Het is wel een confronterende vraag, maar als je confrontatie aangaat kan ie heel verhelderend werken. Wat het voor mij verhelderde was dat ik gewoon van het leven houd. Dat zit ingebakken. Dat kan ik niet helpen en dat ben ik gewoon. En dat is een hele basale, simpele liefde. Daar is geen luxe of poespas voor nodig.

Nu ik dat realiseer zie ik ook opeens hoe druk ik me maak om dingen die niets met mijn fundament te maken hebben. Die voor mij dus echt zinloos zijn. Ik was bijvoorbeeld veel te veel gericht op mijn werk en de volgende stap terwijl ik thuis geniet van mijn gezin. Dat voelt voor mij echt zinvol, daar kan het werk niet tegenop.

Ja, dankjewel voor deze site dus. Misschien niet je bedoeling dat mensen er een zelfhulp site van maken :-)

Peter

Peter Blok | 13-05-2010 | 16:22

Mijn leven is niet zo zinvol. Ik snap wel dat iedereen zich richt op je lekker en gelukkig voelen, maar dat zit er voor mij niet in. Misschien komt het nog, dat weet je nooit, maar ik zie het licht even niet meer. Is er iemand die echt een goed verhaal heeft voor iemand die heel graag een doel wil? Liefst een doel wat je kunt halen als je je wat depri voelt. Want dat goed voelen, dat heb ik al jaren niet gehad. En buiten dat? Waar zou ik me op kunnen richten? Hoop dat iemand hier een goed verhaal post.
Groet, Paul

Paul | 08-05-2010 | 11:04

Mooie site! De zin van mijn leven, ook al is er dan niets geen hoger doel, is die dingen doen waar ik zin in heb. Ik denk dat dat zo'n beetje hetzelfde is als wat Keijzer in het interview zegt: voor mij zijn dingen gewoon wel zinvol. Punt! Kan ik ook niets aan doen.

Irinia | 04-05-2010 | 17:21

Wat een gave site! Hij zette me wel even aan het denken, maar ik geloof dat ik weet wat de zin van mijn leven is. Het is geen lang verhaal en misschien ook niet heel diep, maar voor mij is de zin van het leven het gelukkig zijn. Ja, wat heb je anders? Zoals op de site staat vermeld is er buiten jezelf niets meer te vinden om je doelen (je zin) op af te stemmen. Voor mij is het enige dat telt of ik gelukkig ben, en dus doe ik de dingen waar ik gelukkig van wordt. Tuurlijk wordt ik ook gelukkig als ik anderen help, maar als puntje bij paaltje komt, is dat wel de beslisser: word ik er gelukkig van of niet. Voelt ook wel vaak leeg eigenlijk. Zo van 'is dat nu alles?' Maar ik denk dat ik daar wel vrede mee heb.
Groeten, Erik

Erik | 01-05-2010 | 20:38

Wat is de zin van het leven wat een verstandige vraag. De mens hoort vind ik eerst naar zichzelf te kijken en beseffen dat ie bestaat, dat het geen droom is en kijken naar je omgeving, bewust zijn van alles om je heen, en dan hoort de mens vragen te stellen van waar al die prachitge dingen om ons heen komen, daarmee bedoel ik geen mooie auto's of huizen, maar de aarde zelf de universum. kijk ernaar met een open mind en hart, en dan zul je als je verstandig bent tot de conclusie komen dat het door Iemand of Iets gemaakt moet zijn, het kan niet anders, zo een prachtige georganieseerde universum, zo een perfecte orde, de mens kan alleen door naar zichzelf te kijken en tot besef komen dat ie gemaakt is door Iemand of Iets. En dan kijk je om je heen of je te weten kunt komen wie Diegene is, dat doe je door Zijn werken te bekijken en over na te denken, want als ik jou zeg dat een zeer grote boot vol met kostbare bezit, op een zeer woeste zee vaart zonder bemaning en dan ook nog veilig aankomt, zul je me voor de gek houden, nou kijk kan naar de universum en de aarde en er moet we Iemand zijn die dit allemaal als een kundige Kapitein bestuurd. Als je je Kapitein hebt gevonden, je Gids in dit werledse reis die ons leven wordt genoemd, als je je Schepper hebt gevonden, dan hoe je alleen maar nog je best te doen en uit te zoeken wat Hij van wil en waarom Hij jou geschapen heeft, want alleen de maker van een onbekend uitvinding kan zeggen waarvoor die uitvinding gemaakt is, dat kan door mondeling of via een gebruiksaanwijzing, anders zal de mens die onbekende uitvinding misschien voor iets gebruiken waarvoor het niet gemaakt is of niet juist gebruiken en zo kan het stuk gaan. Daarom moet de mens opzoek naar de Uitvinder van dit universum, de aarde en de mens. Dan zoek je de gebruiksaanwijzing en wat je daarna doet is het volgen ervan om een zo goed en nuttig leven te leiden. Wat de Uitvinder van je wil kun je niet weten, dat laat Hij weten, zoek naar de instructies van je Schepper en volg ze voorzover je kunt, met mate en geen overdrevenheid. Voor mij is die Uitvinder Allah en niemand anders, want ik heb gezocht naar verschillende met een open hart en mind, en ik bid vaak tot Allah om mij op de juiste pad te leiden, voor het geval ik op de verkeerde ben. Daarom vertel ik mijn naasten om eerst op zoek te gaan naar de Schepper en niet naar een God of wat dan ook, als je tot de conclusie bent gekomen dat de Schepper bestaat en dat Hij alles gemaakt heeft, vraag Hem dan jou de juiste weg te laten zien, de juiste instructies. Wees dan niet arrogant, of hoogmoedig of dingen doen je wel leuk lijkt maar niet doen als ze niet overeen komen met je verlangen, dus wees open en eerlijk, dan zal je je Schepper ongetwijfeld je leiden naar de juiste pad. Zolang je eerlijk bent en open staat voor de waarheid zal het goed komen, dus nu ben ik volledig een moslim en geloof er oprecht in, maar als ik zeg nooit tegen mensen wordt moslim ofzo, ik zeg zolang je met heel je hart en eerlijk kunt zeggen dat je gelooft in wat dan ook dan zal het goed komen, maar als je een betere of De waarheid tegenkomt neem dan afstand van je oude gewoontes en gedachten, keer dan terug en accpeteer je nieuwe waarheid. Maar handel niet vanuit jarloezie, haat, angst, hebzucht, zelfverheerlijking, of andere ongezonde zaken. Handel vanuit waarachtigheid, eerlijkheid, openhartigheid en neem de waarheid aan als is het van iemand waar je geen acht op slaat of niet ziet alles iemand van de kennis, vroeger werd er gezegd dat je de waarheid moest aannemen al was het van een zwarte slaaf(in tijden van racisme en slavernij). De mens hoort te weten dat hij of zij niet voor niets is gemaakt en hij of zij hoort zijn verstand en hart te gebruiken.

Ik hoop dat ik jullie niet heb verveeld met zo een lange tekst en wens jullie al het beste van de wereld.

Renas

Renas | 28-04-2010 | 11:27

True meaning can be found in everything. The art of living is self-exploration, existence in the here and now, and balance between those two things and the pursuit of external goals. Bearing in mind that the act of pursuing in this case is more important than the goal itself - it's about the journey, not the destination. Again, balance between this pursuit and surrender to the present moment is essential. This surrender can teach you to accept things the way they are, that life is transient, and that a deep sense of peace can be found in this knowledge. A great quote that sums up what I'm trying to say here: "may I have the serenity to accept the things I cannot change, courage to change the things I can, and wisdom to know the difference". Serenity (peace), courage (passion), and wisdom (balance). Hallelujah amen.

Isa McKechnie | 24-04-2010 | 16:18

Veelzijdigheid geeft kleur aan mijn leven. Ik ben actief op veel terreinen. Daarbij is de zin - er zin in hebben - bepalend. Eigenlijk vereist dat: luisteren naar je gevoel: voel ik me aangetrokken tot? Niet een oordeel of iets zinloos is of onnuttig. Dan weet je alleen wat je niet wil, waar je geen zin in hebt. Gisteren sprak ik met een meubelontwerper. Hij had een project gedaan onder de titel : 'onbruikbare stoelen'. Wat waren ze mooi!

Godfried Westen | 22-04-2010 | 12:49

Ten eerste via deze weg even kort mijn felicitaties met deze prachtige website! En nu natuurlijk mijn kijk op het mogelijk 'zinloze leven' waarin we met z'n allen als zodanig bestempeld 'slimme wezens' met vaak kortlopende doelen langs elkaar lopen. Soms bewust om de spreekwoordelijke emmers met water naar de zee te dragen, op andere momenten verwachten we echt met iets zinnigs bezig te zijn. Maar wanneer is iets zinvol? Als ik het zelf zinnig vind of wanneer het voor een ander levend of dood wezen in ons kleine kooitje genaamd 'aarde' iets toevoegt?
Waarom schrijf ik nu een tekst op een site die over de zin van het leven gaat? Voor de lezers? Voor mezelf? En dan; wat schiet ik er in één van beide mogelijkheden mee op? Als ik mezelf verplicht er niet te lang over na te denken dan lijkt het antwoord redelijk voor de hand. De zin van ons mensen zit hem vooral in het zoeken naar kortlopende geluksmomenten denk ik. Of dat nu in geld, liefde, , vrijheid, vrienden, verslavingen, vakantie of het genieten van de natuur is, we willen ons graag goed voelen. Veel acties die je in je leven onderneemt zijn een poging tot het vinden van een volgend geluksmomentje voor jezelf en soms ook wel voor een ander. Voor zolang als dat moment duurt.
Op die manier heb je veel ogenschijnlijk zinloze momenten die moeten leiden tot zinvolle momenten. Ik denk dat we goed zijn in korte termijn doelen. We zijn niet gewend om na te denken over de oneindigheid van dingen omdat we dat niet snappen en niet willen snappen. We kunnen veel maar tegelijkertijd ook heel weinig. Geef ons een duwtje in de rug en we lopen net als een olifant op zoek naar een volgend kort geluksmoment…soms langs verplichte plekken om in je dagelijkse behoeften te kunnen voorzien en in de hoop dat de wandeling niet wordt verstoord door een nare incidentele gebeurtenis voor jezelf of je naaste omgeving. En dat gaat vaak goed…zolang je er maar niet te lang over nadenkt, voor nu dan…succes met de website for now!

Vincent | 21-04-2010 | 15:59

Voor mij zijn twee vragen van belang in mijn leven: 1) kies ik er voor te leven of kies ik er voor hiermee te stoppen en 2) als ik kies voor leven, hoe maak ik dit dan zo aangenaam mogelijk? Hier komen weer een heleboel keuzes en beslissingen uit voort, maar ik denk dat ze hier uiteindelijk allemaal op terug te brengen zijn.
Wat betreft punt 1, kies ik voor leven of dood, heb ik tot nu toe zo te zien altijd voor leven gekozen. Niet omdat ik het altijd leuk vind dat ik leef, of omdat ik denk dat het zin heeft om te leven, maar omdat mijn lichaam wil leven. Mijn lichaam vertelt mij dat ik er alles aan moet doen om niet dood te gaan. Soms kan ik daarbij zelfs genieten van het feit dat ik leef, of eigenlijk niet van het feit dat ik leef maar van datgene wat me op zo’n moment een aangenaam gevoel geeft. Op andere momenten was ik liever nooit geboren (en dit is voor mij iets anders dan dood willen!). Niet eens omdat ik dan denk dat ik mijn leven niet aankan, maar gewoon omdat ik dan nergens plezier in heb. Ik zie dood zijn of niet bestaan als een ‘neutrale lijn’. Voel ik me beter dan die neutrale lijn heeft het voor mij meerwaarde om te leven. Voel ik me slechter dan de neutrale lijn heeft het voor mij meerwaarde om dood te zijn.
Omdat mijn lichaam mij vertelt dat ik moet blijven leven, moet ik er dus een vorm aan geven. Ik wil graag zo aangenaam mogelijk leven. Alleen dan heeft het voor mij meerwaarde dat ik leef. Ik probeer dingen te doen waar ik op dit moment van geniet, en ik probeer dingen te doen die er voor zorgen dat ik in de toekomst ook nog kan genieten. Die twee dingen zijn soms met elkaar in tegenspraak en daar moet ik een evenwicht in behouden.
Een laatste punt is dat ik het ook belangrijk vind dat het met anderen goed gaat. Mensen, maar ook net zo goed dier en natuur. Als iets mij gelukkig zou maken zou dat een vredige wereld zijn, waarin mens, dier en natuur met elkaar in evenwicht zijn. Waarin we ons met z’n allen als een samenwerkend geheel ontwikkelen naar iets steeds mooiers. Natuurlijk is dit uiteindelijk ook zinloos, maar het zou voor mij heel goed voelen. Het zou ver boven de neutrale lijn van dood zijn uitsteken. Hoewel dit een sociale gedachte lijkt, is het uiteindelijk natuurlijk ook puur mijn eigen gevoel waar dit om draait: ik zou me daar goed bij voelen. Maar wel omdat anderen zich dan ook goed voelen. En als ik de rest van mijn leven depressief zou moeten zijn om dit ideaal beeld te kunnen verwezenlijken, zou ik dat doen. Maar waarschijnlijk omdat ik me altijd nog beter voel met een depressie binnen een samenwerkende, positief groeiende gemeenschap, dan zonder depressie in een wereld die naar mijn idee langzaam ten onder gaat...

Paulien | 04-04-2010 | 20:56