Gaming

De Trouw van 2 februari 2010 begint een artikel over gameverslaving met 'De game-industrie zwijgt over de verslavende werking van bepaalde computerspellen. Dat blijkt uit nieuw onderzoek. Ontloopt de industrie daarmee haar maatschappelijke verantwoordelijkheid?' Ik denk dat dit de verkeerde vraag is. De vraag zou moeten zijn 'ontloopt de maatschappij haar verantwoordelijkheid?' 

Zelf ben ik niet onbekend met de verslavende werking van spellen. Spellen als Command & Conquer Red Alert en Civilization hebben mij aardig wat uurtjes van de straat gehouden. Dit is ook niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat deze spellen de speler een doel bieden en de middelen om dat doel te bereiken. Hoe anders is het echte leven! In dat leven is het doel niet gegeven en heb je dan toch een doel gevonden dan is het bereiken ervan vaak vele male moeilijker dan in een spel. 

Zo bezien vind ik het niet gek dat de speler er voor kiest om zijn leven op deze manier zin te geven. Mijn stelling is dat de maatschappij hier op het moment moeilijk een beter alternatief tegenover kan zetten. Het is dan ook niet juist om de game-industrie op het matje te roepen. Het gooien met negatieve termen als 'verslaving' past ook niet. Zingeving kan ook gevonden worden in games!